Een nieuwe ervaring: Bryce Canyon

Na een beroerde nacht lopen we naar de ontbijtzaal van het hotel. Het is er druk, maar we vinden nog een plekje waar we ons ontbijtje kunnen nuttigen. De internet verbinding is hier waardeloos en we krijgen geen contact met het thuisfront helaas. Ook de blog is niet te versturen, dus die stellen we uit naar het volgende stadje. Het weer is hier een stuk minder dan we inmiddels gewend zijn. Gisteravond regende het hier heel hard en nu is het slechts acht graden. We plaatsen onze koffers weer achterin de auto en we rijden de hoofdweg op richting Bryce Canyon Nationaal Park. We zijn hier nog nooit geweest, maar hebben wel bijzondere fotos er van gezien, dus we zijn benieuwd. Bij het bord “Red Canyon” slaan we links af. Deze weg leidt ons straks naar het Bryce park, maar deze Red Canyon is al een wonder op zich. De oranje rotsen met de vele diverse bloemenpracht zijn prachtig. Er zijn twee natuurlijke poorten, waardoor je met de auto heen rijdt. En het beetje zonlicht zorgt er voor dat we hele mooie plaatjes te zien krijgen van de rotspartijen. Er wordt dus al veel gestopt en dan zijn we nog niet eens bij ons doel van vandaag Bryce Canyon.

Na een kilometer of acht komen we bij de entree van Bryce en we hoeven enkel onze jaar kaart te laten zien. De anual kaart hebben we de eerste week in het Joshua Tree Park gekocht voor tachtig dollar, dus zo’n vijf en zeventig euro en hiermee kan je bijna alle nationale parken van Amerika bekijken. Ook hier mogen we weer gewoon door rijden, nadat we van de ranger een plattegrond krijgen van het gebied. Het is enorm groot, maar we hebben nog geen enkel idee waar we als eerste naar toe moeten. Na een kilometer of zes staat er een houten bord met pijl naar links: Sunset view. Leuk, we rijden er gewoon in en we zien wel wat we tegenkomen. Het is er al behoorlijk druk op de parkeerplaats, maar vinden nog een goede plek. Er loopt een ranger rond die ons nog even veel plezier wenst. Zo aardig zijn ze hier. We lopen een paadje door en dan ineens… We staan voor een immens natuurwonder! Een onbeschrijfelijk gebied met hele vreemde rotsformaties. Dit hebben we nog nooit gezien. Ja natuurlijk wel eens een foto, maar als je er dan voor staat en je ziet de oranje rotspunten met hier en daar wat wit, wat vreemde torentjes, die overal uitsteken. De torentjes noemen de indianen Hoodoos. We zijn er stil van, nee we zijn verbaasd, maar ook enthousiast en bekijken uitgebreid de rest van de omgeving. Het is zo vreselijk groot. Beneden zien we kleine poppetjes lopen. En ik heb mijn besluit al gemaakt. Ik wil ook naar beneden. Elske ziet er tegen op, maar we lopen toch samen middels een smal zandpad, langs de rotswand naar beneden. Enkel bovenaan is er een metalen hek, verder is er geen enkele rails om je aan vast te houden en zou je binnen twee stappen heel erg diep vallen. Op een derde van de afdaling stopt Elske. Die ziet de wandeling niet zitten, maar ik maak hem graag af. Zoiets doe je misschien maar eenmaal in je leven. Elske blijft dus op een derde van de berg zitten en ik loop alleen, nee hoor tussen honderden andere toeristen, de bergpas af naar beneden. Om elke hoek die  het pad maakt moet ik weer even om me heen kijken en alles goed in mijn opnemen. Wat is dit bijzonder zeg.

Na een tien minuten ben ik helemaal in het dal en geniet ik nogmaals van de omgeving. Ik draai me om en ga dan op een langzaam tempo terug de berg weer op. De weg naar boven is altijd zwaarder natuurlijk, maar ik heb me voor genomen dat ik niet hijgend en buiten adem boven wil aankomen. Stap voor stap klim ik dus weer omhoog. Voldoende andere wandelaars, zelfs beter uitgerust qua schoenen en wandelstokken, dan ik lopend hijgend langs me heen. Als of ze de trein moeten halen. Niet zo handig van ze en ik zie sommige ook vaak pauze houden. Ik ben al over de helft als ik iemand plat op haar zij zie liggen. Mensen staan erbij en lopen er langs, maar het lijkt alsof ze niet actief geholpen wordt. Het is wel duidelijk dat het niet helemaal goed gaat. Het is een Chinese jongedame met haar vriend naast haar en ze is behoorlijk van de kaart. Verschillende mensen bieden haar water aan, maar volgens mij is het wat anders. Ze lijkt duizelig te zijn. Ik geef haar een druivensuiker snoepje en vraag haar om rechtop te gaan zitten, met haar hoofd tussen de benen. Direct zie ik haar al opknappen en vertel haar dat ze waarschijnlijk duizelig is omdat ze te weinig gegeten heeft. Ze bedanken me voor de zorg en ik zet mijn pas naar boven voort. Nooit gedacht dat ik ooit nog een chinees zou helpen haha. Achteraf gezien had ik haar moeten vertellen dat ze de wandeling af moest breken en terug moest naar haar auto, maar ach dat is niet mijn verantwoordelijkheid. Als ik na twintig minuten boven ben bij Elske, zien we een EHBO dame het pad aflopen. Wellicht voor iemand anders, maar ik denk…

We lopen langs de reling aan de bovenzijde nog eens naar al het moois te kijken en zijn nog steeds verwonderd. Wat is de natuur toch prachtig. Ik lees op een bord dat de hoodoos, de recht opstaande stenen staven voor de indianen een betekenis hebben. De mensen die iets slechts gedaan hebben in hun leven, worden versteend hier vereeuwigd. Dus de stenen pilaren zijn eigenlijk een behoorlijk groot veld vol met slechte mensen. Ik voel me niet zo fit deze dag. Een beetje hoofdpijn en vooral moe. Niet zo gek hoor met het strakke reis schema en al die indrukken natuurlijk. We stappen in de auto en rijden nog even een stukje verder het park in, maar helaas zijn de meeste parkeerplaatsen vol en kunnen we niet echt een mooi nieuw plekje vinden. Ergens bij een uitkijk plekje smeren we nog even een broodje met pindakaas en spelen we nog met twee grote zwarte raven, die maar wat graag ons broodje willen hebben. We draaien de auto om en rijden terug richting het begin van het park, waar ook een general store zit. Een general store zit in veel natuurparken en is eigenlijk een soort kamp winkel. Een general store in een cowboystadje is meestal de buurt supermarkt. De winkel hier is een echte outdoor winkel voor de kampeerders hier in Bryce en je kan er werkelijk van alles krijgen. Ik neem een doosje paracetamol mee voor nu en Elske neemt voor ons nog een koffie en een warme chocolade melk mee.

We nemen nog een kijkje aan het begin van het park bij de rand van de rotsen en daar is ook weer een ranch met paarden. Als we de bijzondere rots partijen nog een keer bekijken, zien we een ruiter het pad omhoog oprijden. Een mooi gezicht, maar we zien ook wel dat het vast een pittige rit zal zijn, omdat je enorm op het paard moet kunnen vertrouwen. Maar met de natuur eromheen, geeft het weer een prachtig beeld en met een glimlach op ons gezicht lopen we terug naar de auto.

Elske gaat aan het stuur en rijdt ons naar het hotel in La Verkin. Een klein stadje in Utah. De rit verloopt prima en we genieten van de heerlijke. Natuur en de jaren vijftig rocknroll muziek op de radio. Ik val tijdens de rit in slaap, wat Elske mooi de kans geeft om zonder radio te rijden, want die wordt wel eens gek van al die gillende gitaren en hoge stemmetjes hahaha. Een half uurtje voordat we bij ons hotel La Quinta in La Verkin aankomen wordt ik wakker en kunnen we samen inchecken. Een mooi, vrij nieuw hotel die praktisch tegen de berg op gebouwd ligt.

Onze kamer is nog niet helemaal klaar, dus we zitten met koffie en een bekertje sinaasappel limonade in de Libië even te wachten, terwijl we op de tweede verdieping een wasje hebben aangezet. Het laatste wasje van deze reis, want met een kleine week zijn we alweer terug in Nederland, maar daar willen we nog niet aan denken. Als de was in de droger zit en we de kamer in mogen, begin ik alvast aan ons reisverhaal. Maar al snel pakken we onze spullen en rijden we naar het dorpje, om daar wat te eten. De Stagecoach Grill heeft prima bordje smet vlees en patat en wat groenten. De bordje zijn vol geschept en we krijgen niet alles op. Dus na de maaltijd rijden we op ons gemak terug en starten we het avond ritueel. Alle apparaten weer op de opladers, wijzelf onder de douche en rustig aan vallen we weer lekker in slaap. Wederom een fantastische dag met zeer bijzondere indrukken.