Bijzondere dieren begraafplaats

Het ontbijt is prima in orde in ons hotel, maar het is vrij druk in de ontbijtkamer, dus we nemen ons bordje met broodjes en beleg en koffie en jus d’orange mee naar onze kamer. Daar kunnen we even FaceTimen met onze Floor, die het fort thuis bewaakd. De verbinding is redelijke goed en altijd gezellig om elkaar even te zien en te spreken. Sasha is bij SJors in Almere, maar die spreken we zeker morgen weer.

Om half tien rijden we op ons gemak even terug de straat in om de auto weer vol te tanken. We zijn weer over de helft en met vijftig dollar is hij weer helemaal vol. Het tanken is heel fijn hier; slechts vijf en negentig cent voor een liter. Als we hier vertellen wat wij betalen, verklaren ze ons voor gek. Vanaf het tankstation rijden we naar de Canyon dam. Een enorme dam met metalen brug die ons over de Colorado rivier brengt. Voor de brug is een parkeerplaats waar veel toeristen stoppen om de dam goed van bovenaf te bekijken. Ook wij stappen uit en lopen langs het hek naar het midden van de brug, maar als we naar beneden kijken trillen onze knieën. Mijn god wat is dit hoog zeg. Gelukkig zit er een hoog hek tussen, maar het gevoel is er niet minder om. Het uitzicht daarentegen is prachtig en we kijken richting het Powel meer. In het meer zien we grote boten varen, maar die zijn voor ons behoorlijk klein. Zo kan je goed zien dat we erg hoog zitten. Aan de andere zijde van de brug zien we de mooie rode rotsen en een motorboot glijdt door de Colorado rivier om even verderop zijn hengels uit te werpen. Een schitterende omgeving.

We zetten de auto voort, en nemen na zo’n kilometer de afslag naar links de bergen in. We rijden het canyon gebied in en met een doel. In dit gebergte kan je de Wave bezoeken. De Wave is een rood gebergte met golvende lagen steen. Alsof de wind de stenen in een vorm hebben geduwd of dat de stroming van water heeft gezorgd dat de rotsen in een golf vorm bleven liggen. Wederom ongelofelijk mooi en makkelijk te belopen. Hier en daar lopen we wat tegen de rots op, maar het is een hele stroeve ondergrond, dus dat gaat gemakkelijk en we kunnen daar lekker rondkijken, omdat er niet al te veel  toeristen rondlopen. We draaien de auto vanuit het mulle zand om en rijden terug over de dam en de rivier richting de Horseshoe band. Een stukje Colorado rivier in een bocht met mooie rotsen er omheen. We zijn hier negen jaar geleden al geweest en vonden het bijzonder, vandaar dat we er nog even heen rijden.

Na amper vijf kilometer zien we entree van de Horseshoe band. Het is in een officieel park omgedoopt en we moeten vijf dollar entree betalen. Het is niet veel hoor, maar negen jaar geleden was het gratis en parkeerde je op een stukje zand vlakte met nog twintig andere auto’s en klom je de heuvel over naar het prachtige uitzicht. Nu is er een entree en een parkeerterrein waar een paar honderd auto’s op staan. Aan de zijkant van de heuvel is een looppas gemaakt, zodat je minder hoeft te klimmen. Ideaal eigenlijk, maar hierdoor is het er wel drukker met toeristen. Aan de rand van de rotsen staan grote groepen mensen het natuur wonder te aanschouwen. De enorme grote bocht in de rivier is een natuuronderwijs. Beneden in de rivier zien we wat kleine bootjes en zelfs een tent op de kant. Maar we zijn vooral verbaasd over alle bezoekers hier bovenop de berg. Verkreukt de meeste zijn Aziatisch en zo te horen en te zien afkomstig van China, en die zijn zo onverantwoordelijk, echt gevaarlijk bezig. Dat we er bijna boos van worden.

Ze laten hun kleine kinderen op de rand staan voor een foto en duwen andere mensen echt aan de kant als ze er niet goed bij kunnen. Er is een gedeelte met een metalen rek, maar ze staan echt alleen maar op de open stukken, waar de kans op vallen groot is. Bizar gezicht in ieder geval. We laten onze humeur niet verpesten en lopen op ons gemak terug naar de auto. We stellen ons hotel in Panguitch in op de Tomtom en rijden de snelweg op door het immense natuur gebied hier.

Na een klein uurtje rijden komen we in het dorpje Kanab. Een klein dorpje met een heel gezellig Hoofdstraat. We parkeren de auto achter de kerk en lopen even de straat door. Er is een winkel met wat kerkleiding en uitverkoop, een de borden lokken ons naar binnen uiteraard, maar we vinden de prijzen nog steeds te hoog. Verderop in de straat op een hoek zit een leuke winkeltje c.q. lunchroom met de naam Brownbox. Het ziet er gezellig uit en we zien mooie bordjes voorbij komen. Aangezien we nog niet geluncht hebben, bestellen we allebei een combi en gaan we lekker aan een lange tafel in de lunchroom zitten. Elske heeft een tosti kaas met een salade en een koekje als dessert en ik een tosti kaas met een tomatensoep en een chocoladekoekje als dessert. Het is vers gemaakt allemaal en smaakt ons heerlijk. Met deze lunch kunnen we weer even voort.

Als we Kanab uit willen rijden zien we een bruin bord waarop staat: Kanab Canyon. De bruine borden betekenen meestal dat er een mooi park te zien is en een Canyon is meestal al wat groter en uitgebreider. We slaan dus direct rechts af en rijden met 25 miles per hour het park in. Inderdaad een prachtige omgeving en halverwege komen we bij een ranch (manege) aan waar wat paarden staan. Met de prachtige rotswand op de achtergrond is het weer een mooi gezicht en we lezen op een bordje dat deze ranch diverse malen gebruikt is bij Disney films en westernfilms. Een leuk weetje. We zetten ons voort en rijden naar de top van de berg en horen een enorm klinken geluid. Aan onze linkerzijde is een park waar heel veel metalen windparken hangen. Het ziet er bijzonder uit en nieuwsgierig als we zijn stoppen we de auto om even te gaan kijken. Het is het “Angels Rest Sanctuary”; een dieren begraafplaats. Over het park staan een tiental “metalen bomen” waar weer zo’n tien windparken aan hangen. Deze bomen zijn een soort wegwijzering voor iedereen die hier zijn poes of hond heeft begraven en we zijn echt onder de indruk. Het ziet er weer zo netjes en schoon uit. Echt bijzonder. Naast het eerste park dat we zien staat een (levende) grote boom en ook daar nemen we even een kijkje. Dit stukje is speciaal aangelegd voor de overleden vogeltjes en die hebben dan ook een kleiner steentje. Hier en daar hebben de eigenaren een foto van hun diertje neergezet of een mooi gedenkplaten. In de boom hangen wat vogel speeltjes. Heel vaak zien we beschilderde stenen met soms een boodschap en elk grafsteentje heeft een klein metalen paaltje met de naam van het dier. We lopen een stukje verder en ook hier is een groot veld met gedenksteen vol poezen en honden. Er is een gedenkmuur zoals wij die kennen van onze begraafplaats in Lelystad, maar hier staan wat urnen van dieren. Meestal ligt hun halsband erbij met een foto of een speeltje of een kluif. Aan de andere kant liggen de steentjes voor overleden varkentjes en paarden. Bij de varkentjes staat overal wel een foto bij, Maarten paard is natuurlijk te groot en daarvoor staan er de metalen bordjes met hun naam in een groot hoefijzer vorm opgesteld. Het is er uiteraard vreedzaam en gezellig tegelijkertijd door het geklingel wat de windharpen maken. Buiten het hek zie ik twee grote volgens lopen. Het zijn wilde kalkoenen,maar als ik te dichtbij kom vliegen ze helaas weg.

We rijden de berg aan de andere zijde weer af richting het plaatsje Panguitch en komen rond etenstijd aan bij ons hotel. Aan de buitenkant ziet het er erg leuk uit. De hotelkamers staan apart van het hoofdgebouw en lijken oude cowboy huizen. Helaas zien we dat er wel achterstallig onderhoud is en dus niet alles is meer zo mooi en onze balustrade loopt enorm scheef. Ook onze kamer heeft een scheve vloer, maar ach we hebben een prima plek om te slapen. Elske gaat de fotos van vandaag nog even bekijken en ik schrijf alvast een stuk van onze reisverslag van vandaag. Ik heb de televisie aangedaan en kijk wat American football. Dat is overigens de eerste keer dat we de televisie aan hebben deze vakantie. Op het andere net is de oude serie Bonanza en dat is leuk om te zien, omdat we daar twee weken geleden zijn geweest. Rond half elf gaan we liggen, maar helaas slaap ik vannacht niet lekker en stap ik vroeg er weer uit, maar dat is voor het volgende verhaal.