Door de Rocky Mountains naar Cimarron

Vannacht was het -2 graden hier in Leadville Colorado, maar eerlijk gezegd hebben we dat niet gemerkt. Wel werden we vaker wakker door de weg die voor ons hotel ligt en de motoren die langs het terrein kwamen brommen. En als we naar buiten gluren zien we het ijs glinsteren op het dak van onze auto. De wekker gaat hard af om half zeven, omdat we vroeg ontbijten en vroeg  moeten uitchecken. Maar geen probleem. We worden fris en fruitig wakker ahum, en nemen de auto richting de Hoofdstraat van Leadville. De winkels zijn nog gesloten, maar er is een ochtend winkeltje open genaamd “City on the hill”. Ze staan bekend om hun goede koffie en muffins, dus na het matige ontbijtje in het hotel nemen we daar nog een extraatje voor onderweg. Met een American Koffie, een earl grey thee en twee blueberry muffins rijden we het dorp uit. Gelukkig is het inmiddels alweer 16 graden en het wordt zo rond de 18 vandaag, dus prima.

Na 150 meter zien we een mooi meertje tussen de velden en een kleine spoorweg overgang. Het ziet er leuk uit met de gele bomen op de achtergrond, dus we stoppen direct weer. Dan bedenk ik dat er een groter meer hier in de buurt is, waar ook een verlaten huis op het strand staat en die kunnen we bezoeken. Dus pakken we onze reisbijbel vol met tips en trucks en stellen de Tomtom in op het Timberlake trail wandelpad en rijden we de kronkelige weg de bergen in. Wat een fantastische natuur hier in de Rocky Mountains. Nog steeds zijn we overdonderd over de ruige rotspartijen en het prachtige kleurenpalet van alle bomen en struiken. Onderweg zien we enorm veel kleine diertjes over rennen. Het zijn Chipmunks, kleine eekhoorns met een kleine platte staart. Ze schieten razendsnel heen en weer over de weg en blijven soms koddig aan de kant van de weg zitten kijken.

De weg buigt af naar rechts en we rijden de berg af naar beneden. Tussen de naaldbomen zien we het meer glinsteren. Bij de rand van het meer is een mooie ruime parkeerplaats en ruimte om je boot te water te laten. We lopen even een rondje en ik vraag de beheerder, die bij de ingang van het parkeerterrein zit naar de Timberline trail, het wandelpad langs het meer. Het blijkt aan de andere kant van het meer te zijn, zo’n tien minuten rijden vanaf deze plek. En binnen enkele minuten rijden we alweer op de kronkelweg langs en naar, de andere zijde van het meer.

Daar is een parkeerplaats en kunnen we de blauwe pijlen volgen het wandelpad op. Maar voordat we het pad op lopen lezen we nog even het mededelingenbord waarop staat dat dit een enorm actief beren gebied is en wat je allemaal moet doen als je een beer ziet. Elske wordt wat bleker en wil eigenlijk meteen weer vertrekken, maar ik kan haar toch ompraten om mee te lopen. Rustig aan nemen we het aangegeven pad door het enorme bos. De weg is enorm ruig, met enorme stenen en een stukje waar je door een beek moet lopen. Gelukkig hebben we inmiddels al wat ervaring opgedaan met het lopen door een beek, dus ik neem Elske, soms letterlijk bij de hand en samen lopen we het ruige bos door. Hier en daar wat harder praten en zingen dan we normaal doen om maar te zorgen dat er geen wilde dieren bij ons op het pad komen. Maar na anderhalf uur lopen, zijn we nog steeds niet bij het meer en de tijd begint nu wel wat te dringen voor ons. We moeten nog drie uur rijden straks en rond vier uur willen we in Cimarron zijn. Daarom besluiten de weg terug te nemen en op ons gemak straks weer in de auto te stappen. Onderweg worden uiteraard de nodige foto’s genomen, maar sneller dan verwacht zitten we weer in de auto. Nog even nemen we een zijstraat en een kijkje bij het meer, welke aan deze kant behoorlijk laag staat. De omgeving is prachtig en met opnieuw wat plaatjes te hebben verzameld, zetten we de reis voort volgens de geplande route.

De weg is heerlijk om te rijden. Het asfalt is van goede kwaliteit en de gele streep in het midden heeft dezelfde kleur als de bomen in de bergen. Onderweg stoppen we nog even voor drie herten die op hun gemak de weg op lopen. Het is moeder en haar twee kinderen en ze houdt alles goed in de gaten. De kinderen zijn wel erg nieuwsgierig en houden vooral ons erg in de gaten. Op hun gemak lopen ze tussen de bomen dieper het bos in en verdwijnen ze uit het zicht.

Op de highway 50 stoppen we rond half één om boodschappen te doen. Nieuwe druifjes en mandarijnen en voldoende water voor de aankomende twee weken, en we kunnen weer verder met de prachtige route. We hebben een lekker vers broodje gekocht en Elske smeert voor ons, tijdens het rijden een lunch met de pot pindakaas, pot jam en de koetjes smeerkaas, die we nog in de auto hebben liggen.. Met een flesje vruchtensap zijn we weer helemaal up to date. Elske neemt even het stuur over, zodat ik een power napje kan doen, want door de vervelende nacht ben ik echt te moe. Na een half uurtje mijn ogen dicht gedaan te hebben naderen we langzaam het plaatsje Cimarron. Er is een een enorme vertraging hier op de weg, doordat ze de wegen hier in de bergen aan het vernieuwen zijn. We staan hier en daar dus een tijd stil, maar we merken op dat dit geen vervel;ende plek is om in file vorming te staan wachten. 

Deze afgelopen dagen hebben we ook een nadeel geconstateerd: alles is droog aan ons; lippen, binnenkant mond, binnenkant neus, handen, armen, benen, eigenlijk gewoon ons hele lijf. Datzelfde zeker te maken hebben met de hoogte waar we op zitten, want hetzelfde gevoel hebben we altijd in het vliegtuig. Maar zo’n lange tijd dit gevoel is wel vervelend en we begrijpen nu ook iets beter de waarschuwingen die we vooraf ook vanuit dit hotel ontvingen.

Vanaf de highway 50 is het bijna tien kilometer rijden over een onverhard pad, dwars door de wildernis. Het pad bestaat uit grind en hier en daar wat grote stenen en er kunnen flinke brokken rotsen uit het wegdek steken. Aangeraden wordt om met minimaal een 2-wheel drive te komen, want met een standaard auto ga je het waarschijnlijk niet redden. En zou je beter kunnen overwegen een ander hotel te nemen. Mocht je desondanks vast komen te zitten, dan moeten we een speciaal telefoonnummer bellen en komt er een speciale zoekploeg ons ophalen. We grinniken een beetje als een boer met kiespijn. Jeetje, wat gaan we nu dan weer mee maken. Moeten we iets anders zoeken? Nemen we een risico? Kom op zeg. We hebben een SUV. Een 2-wheel drive die we ook kunnen omzetten naar 4-wheel drive. Hoe erg kan het zijn? Dus na bijna een half uur in de file te hebben stil gestaan en hier en daar langzaam te hebben gereden, buigen we ons van de file af en rijden we het grove grindpad op.

Inderdaad het is een grof grindpad, maar we zien ook dat het prima te doen is. De natuur ligt aan beide kans naast het pad en terwijl we heel langzaam het pad op rijden, slokt de natuur ons op en zitten we met onze neuzen tegen het raam opgeplakt. Wauw. Wat een omgeving. Hier en daar een kuiltje en een wat grotere partij stenen, maar het is echt prima te doen en we bedenken dat de waarschuwing waarschijnlijk een standaard tekst is die vooral in de wintermaanden zeker van waarde zal zijn. In het hele gebied hebben we veel winter waarschuwingen gezien. Hier en daar zie je ski liften worden winter attributen, zoals skies en scooters verhuurd.

Met amper twintig kilometer per uur rijden we het pad over en voelen we ons steeds meer stijgen. En dan komen we bij een wat grotere vlakte en zien we een enorme grote groep herten staan. Zo’n dertig grote bruin grijze herten met één grote kerel ertussen. Hij heeft een mooi gewei op zijn hoofd en houdt zijn groep mooi bij elkaar. Toch zijn ze bang voor ons en beginnen voor ons de weg over te rennen, naar de andere zijde van het bos. Het is mooi om te zien door alle stof die ze doen opwaaien. En we genieten weer met volle teugen.

Op de weg verder schieten weer de chipmunks heen en weer de weg over en naderen we bijna de top van de berg. Daar staat het bord van ons hotel voor vannacht: Arrowhead Mountain Lodge. Een prachtig hout gebouw staat op een open terrein met hier en daar een boom en vanaf hier hebben we een mooi uitzicht over het gebied. We lopen eerst naar binnen om ons te melden en het ziet er helemaal geweldig uit. Helemaal in jagerhuis stijl zeg maar. Er is een restaurant, een bar, ze hebben vaak livemuziek buiten onder de bomen en dertien prachtige kamers. Wij hebben de kamer met de naam “Elk”. Een Elk is een rendier en we hopen die hier nog een keer te zien. De jongeman die ons naar onze kamer brengt verteld dat wij de mooiste kamer krijgen van het hotel. En inderdaad, we zijn helemaal enthousiast als we de kamer betreden, Wauw wat een geweldig huisje hebben we hier. Zo’n 35 vierkante meter, maar met een huiskamer met open haard, een slaapkamer, een badkamer met jacuzzi. Echt fantastisch en Elske merkt voor de zoveelste keer op dat ze het graag met onze twee dames had willen delen. Helaas die zijn er niet bij, dus genieten we dubbel met zijn twee.

We stappen direct weer in de auto om nog even door het gebied te rijden en volgen de ruige weg verder de berg over. Hier en daar zien we herten, koeien, en paarden. Oh ja en natuurlijk de chipmunks. Werkelijk een fantastisch gebied om te zijn. Rond half zeven rijden we terug naar het hotel en nemen we plaats in het restaurant. Een gezellige plek waar je prima kan eten en drinken. Rond half negen stappen we onze kamer in en ik stappen we zelfs nog even in de jacuzzi. Normaal gesproken hoeven we niet zo erg, maar dit keer is het een heerlijk relaxed momentje. Het bed ziet er heerlijk uit en is enorm groot en ja hoor we vallen snel in slaap.