Million dollar highway door de Black Canyon

Helaas nemen we vanmorgen afscheid van onze prachtige kamer in Arrowhead. Nog even snel contact met Ger en Ria en onze twee meiden en dan rijden we op ons gemak het “ruige” grindpad af naar beneden. Halverwege stoppen we nog een keer om tussen de bloemen en de bomen plaats te nemen en alles goed te bekijken en te besnuffelen. De rust, de geuren, de kleuren, werkelijk prachtig. in een rustig tempo komen we beneden aan bij de T-splitsing van de snelweg. we moeten links afslaan maar door de werkzaamheden op deze weg, precies op deze plek, moeten we de auto aan de kant zetten en wachten dat het onze beurt is om de route voort te zetten op de highway. Voor ons staat Sharon, een oudere blonde dame het verkeer te regelen en ze komt even kort bij ons om te vertellen dat het er spijt. Het gaat wel een half uur duren voordat ze ons er langs kan laten. Het is natuurlijk jammer, maar we hebben geen keus en zoals we gisteren ook al hebben opgemerkt, is het geen verkeerde plek om stil te staan. 

Maar dan, na zo’n vijfendertig minuten gaat het dan toch gebeuren en draaien we naar links achter de volgauto aan richting Durango. Vandaag gaan we een bijzondere trip maken van zo’n drie uur. De route gaat een groot deel door de Black Canyon een groot natuurgebied. Dat is natuurlijk fantastisch, maar de weg die we gaan nemen vanaf het dorpje Ouray is een van de mooiste, maar ook bekend als een van de gevaarlijkste wegen van Noord Amerika. De weg heeft de naam Million Dollar Highway gekregen en kronkelt door de black Canyon heen. De weg is in gebruik genomen in 1883, maar waar de naam vandaan is gekomen is niet helemaal duidelijk. Er worden in ieder geval verschillende verhalen over de naam verteld. Zo zou het, in die tijd al, een miljoen hebben gekost voor de aanleg van de gehele weg of iemand zou na de oplevering en eenmaal de weg te hebben gereden gezegd hebben, dat hij voor geen miljoen nogmaals de weg zou rijden. We laten het maar in het midden, maar we kijken er nu al naar uit.

Voordat we de bijzondere weg geen rijden, stoppen we bij het oude Cowboy Kopermijn dorp Ouray. Het dorpje heeft een historische hoofdweg, met diverse oude gebouwen. Je proeft de oude sfeer als je door de straat heen loopt, ondanks dat er tegenwoordig moderne winkels in zitten. We lopen langs enkele winkels en bekijken wat mooie gebouwen. Als ik in een etalage van een winkel een leuk T-shirt zie hangen, wil ik meteen naar binnen natuurlijk en niet snel daarna sta ik een de kassa met de eigenaar te praten. Hij blijkt ook muzikant te zijn en speelt blues harmonica in een bluesband. Uiteraard delen we direct ervaringen en muziek uit en is het jammer dat we zo’n kort bezoek hebben aan dit dorpje. We lopen via de andere kant van de straat terug naar de auto en ik neem een ijsje voor onderweg met twee kleine bolletjes ijs. Maar ja alles in Amerika is groot, dus ook die twee “kleine” bolletjes ijs, zijn zo groot als een gehele literbak ijs. Elske zal het eerste stuk moeten rijden, want er is ook niet normaal van te eten. Dus Elske draait de auto uit het parkeervak en rijdt rechtsaf de hoofdstraat uit, de highway 550 op. Dit is het begin van de befaamde Million Dollar Highway en op de Tomtom zien we de kronkelige weg al voor ons uit lopen. Maar als we drie bochten ver zijn en amper honderd meter gestegen, is er een uitkijk over het dorp Ouray heen en Elske trapt direct op de rem natuurlijk. We stappen uit en nemen de nodige fotos van de Hoofdstraat en de huisjes aan beide zijden van de straat. Een mooie stop, als is hij wel erg snel.

Inmiddels heb ik bijna mijn ijsje op en neem ik het stuur verder over. Met een gangetje van maximaal 25 kilometer per uur rijden we de bijzondere weg over. En geloof me harder wil je echt niet rijden hier. De weg slingert van links naar rechts en gaat hoger en hoger en verderop weer naar beneden. Op zich geen enkel probleem zou je denken, maar de weg heeft geen enkele vangrail om de doodeenvoudige reden dat er geen ruimte voor is. Soms is er amper nog tien centimeter asfalt naast de witte streep aan de rechterkant en kijkt Elske naast me de enorme diepte in. Ja de natuur is waanzinnig mooi om te zien, Af en toe een waterval tussen alle kleuren van de herfst is natuurlijk geweldig, maar het is een behoorlijk avontuur zal ik maar zeggen. Ergens halverwege is er weer ruimte om stil te staan en iedereen die van het eerste stuk af rijdt, stopt dan ook direct. Mensen komen met zweet op de handen uit de auto gestapt, maar ook allemaal zijn ze verwondert over de waanzinnige natuur die langs de weg te zien is.

Elske loopt direct weer rondjes met haar camera en kort daarna zetten we weer door. Met een slakkengangetjes gaan we weer naar boven en slingeren we ons een weg richting Durango. Helaas hebben ook onderweg nog een keer een wegopstopping in verband met werkzaamheden, maar dat vindt Elske helemaal niet erg. Ze springt er gelijk uit en legt alles vast wat ze ziet. In plaats van twee uur komen we om vijf uur aan in Durango en we rijden direct naar de Apple Ochard In, een fijne bed & breakfast waar we vannacht slapen. De tuin van de bed en breakfast staat vol met hele oude appelbomen en het huis is gezellig ruim ingericht. De eigenaar wijst ons de kamer, zodat we onze koffers kwijt kunnen en na een kleine opfrissing, stappen we weer in de auto.

We rijden we naar Bar D Chuckwagon voor een cowboy dinershow. Ongeveer tien minuten rijden, in het bos onder aan de berg. Als we het park binnenrijden, merken we op dat het meer dan enkel een dinershow is. Het is een klein pretpark waar je jezelf met de familie kan vermaken met een treinrit, klimrekken voor de kinderen en wat winkeltjes. In het midden van het park is een grote plaats en we zien een flinke keuken en een podium. Hier zitten we met zo’n tweehonderdvijftig andere gasten in het bos aan grote picknicktafels. Met een flinke rij lopen we met z’n allen achter elkaar aan langs de tafels voor de keuken en krijgen we een bord vol geschept met rund of kip, met een gepofte aardappel en bruine bonen en daarnaast een klein broodje. Wat verse appelmoes en een kaneel cakeje voor erbij of als dessert. We kunnen kiezen uit een beker water, citroen limonade of koffie en het uitdelen van al het eten aan de tweehonderdvijftig gasten loopt werkelijk gesmeerd. Voordat we met zijn allen gaan eten, wordt er eerst ruimte gemaakt voor een gebed. Dus zijn we even stil en sluit de presentator af met een duidelijke amen. Iedereen begint daarop te eten en ondertussen lopen de medewerkers met kannen koffie rond voor een gratis refill. De sfeer is super gemoedelijk en de cowboy maaltijd smaakt prima.

Als je je bord leeg gegeten heb, lever je je bord achteraan het grote etensplein in bij een toonbank waar drie medewerkers het bord op een lopende band zetten. Waarschijnlijk richting de vaatwassers, maar die krijg je niet te zien. Zodra iedereen een beetje klaar is en de meeste mensen aan een nieuwe kop koffie of limonade zitten, kruipen er vier muzikanten op het podium en beginnen ze een fantastische hillbilly show. Heerlijk country muziek afgewisseld met hier en daar een grappig verhaal zorgt er voor dat we een geweldige avond hebben. Een contrabas, twee gitaren een viool en vier prachtige op elkaar afgestemde stemmen en samen zitten we te genieten van de live muziek zo in het donker onder de naaldbomen hier in het bos. Af en toe komt er een vijfde persoon bij de muzikanten op het podium staan die een nummer mee zing. Vooral ook aan het jodelen is. Super leuk om te horen. Wat ook weer zo typisch Amerikaans is dat ze tijdens de show vragen of er veteranen in de zaal zitten en of deze willen opstaan. Terwijl dat er een grote groep mensen vanuit het publiek opstaan, worden ze door de muzikanten bedankt en ze krijgen van de overige gasten een dik applaus. Na het applaus wordt er een medley van alle disciplines van deze diensten, dus van de marine, van de landmacht, van de luchtmacht en nog een aantal gespeeld en het klinkt erg goed. Er worden diverse oude cowboy liedjes gespeeld en ik ken de meeste wel. Van sommige hebben ze een eigen tekst gemaakt en ook die zijn weer erg grappig in elkaar gezet.

Rond kwart voor negen is het afgelopen en lopen we op ons gemak naar de auto. Het is fijn dat ons slaapkamer ditmaal slechts op tien minuten rijden hier vandaan is en dus stappen we tijdig, alweer in zo’n heerlijk douche en bed. Wat een fantastische dag was dit weer!